Anika Squirrel

ერთს.

არ იფიქროთ.

ყველა თავისთვის უბერავს.

როდემდის?!

ბრუნვა.

უ - სათაურო ( დ ) .

5:59 – 6:00

უსათაუროდ... ყველაფერი უფრო მარტივია...

ბნელოდა... ისე, თითქოს უფალს არ ეთქვას ჯერ ”იქმენ ნათელი”... შუაღამე დიდი ხნის გადასული იყო, მაგრამ მთვარე არსად ჩანდა... ვიჯექი მარტო წყლის ნაპირას და ვფიქრობდი... ვფიქრობდი იმაზე, თუ რატომ გავჩნდი, ვის დავჭირდი... ყველა ადამიანი მეორე ნახევრისთვის არის გაჩენილი, განგება ადამიანებს ერთმანეთისთვის ქმნის... სულაც არაა აუცილებელი ამ ორ ადამიანს ვნება აკავშირებდეს, შეიძლება ისინი ერთხელ შეხვდნენ ერთმანეთს ცხოვრებაში... დაინახონ უბრალოდ ერთმანეთი და მორჩა... მისია შესრულებულია... ნეტა მე თუ დავინახე ის? ჩემი მეორე ნახევარი...

როგორც სოკრატე ამბობს, თურმე, ძალიან ადრე, ქვეყნიერების დასაწყისში ადამიანები ორორად იბადებოდნენ და ასე შეერთებულები დადიოდნენ, მერე კი ღმერთმა დახლიჩა ისინი და სხვადასხვა მხარეს გაუშვა... ხოდა, ახლა ეს ნახევრები ერთმანეთისკენ ისწრაფვიან, ერთმანეთს ეძებენ...

მე ვისთვის შემქმნა განგებამ? ვისთვის... შავ, მდორედ წამოსულ მდინარეს ვაკვირდებოდი, მაგრამ პასუხი არ ჩანდა... უცებ, ღრუბელმა გადაიყარა ცაზე და მთვარეც გამოჩნდა... ლამაზი სანახავი იყო სარკისებრ ზედაპირზე დანახული ყვითელი დისკო... ლამაზი მაგრამ მოწყენილი... იქნებ მე მთვარისთვის გამაჩინა ღმერთმა?! ვინ იცის?

“მთვარისთვის ვერ გაგაჩენდა ღმერთი, იმიტომ რომ მთვარე შენამდე იყო” - მიპასუხა ვიღაცამ... ვინ იყო სი, არც დავინტერესებულვარ, მე ხომ ჩემს ნახევარზე ფიქრით ვიყავი გართული და სხვა არავინ მაინტერესებდა ამ წამს. ”ყველა მთვარესთან აკავშირებს თავს, ყველა, ის ყველა, ვინც მარტო გრძობს თავს და რომანტიულ განწყობაზეა, ვინც ფიქრის ხასიათზეა და არ იცის, რაზე იფიქროს” - დაუკითხავად განაგრძო უცნობმა - ”შენი მაგ ფიქრის მიზეზიც ეგ არის, თუ მართლა ეძებ მას? თუ არ ეძებ და უბრალოდ გაინტერესებს, არსებობს თუ არა... არა, უფრო პირველია ალბათ, იმიტომ, რომ შენ სოკრატეს თეორია გაგახსენდა და აქედან გამომდინარე, ”მეორე ნახევრის” არსებობის გჯერა. ყველა პოულობს ”ნახევარს”, მაგრამ ყველა ვერ ხედავს მას. ზოგის მიზეზი მარტივია - ვერ ხედავენ, ზოგს კი უბრაოდ არ უნდა დანახვა. შენ?”

”მინდა, ძალიან მინდა...” არც მიმიბრუნებია თავი, ისე ვუპასუხე სიცარიელეს... ძნელია მარტოობა... ზამთარში საწვიმარზე დაკიდებულ ლოლოებს გავს, მათსავით გრძელია და ცივი... იმ ერთადერთის დანახვის იმედი რომ არა, აქამდე ამ მდინარის ტალღებს შევაფარებდი თავს... - ირონიულად გამეღიმა საკუთარ თავზე... მეც ადამიანი ვარ და მჯერა ბედნიერების, ხოდა წყნარად ველოდები იმ დღეს, როცა მას დავინახავ... იცი რამდენჯერ მინდახავს ჩემს სიზმრებში?! ისე ცხადი, ისე ნამდვილი, მაგრამ როცა ხელით შეხებას ვცდილობ, მაშინვე კვამლივით იფანტება... მაშინ მეუფლება ის ზამთრის ყინულივით ცივი მარტოობა... თითქოს დროც კი ჩერდება, რომ რაც შეიძლება, დიდხანს და მტკივნეულად განვიცადო ყველაფერი... მაშინ მტკივა სული... ძალიან მტკივა...

”გაყინული სული არაფერს გრძნობს, არ გეტკინება, გაყინული სულით მას ვერ იპოვი, იმედი ნუ გექნება” - სიტყვა გამაწყვეტინა - ”ირონიულად კი საკუთარ თავზე იმიტომ გეღიმება, რომ შენც იცი, იტყუები. ის ერთადერთი აქ არაფერ შუაშია, აქამდე კი ამ შავი მდინარის ტალღებს იმიტომ არ გაყევი, რომ გეშინია, იმის გეშინია, რომ სინანულის გრძნობა აღარ გექნება, მერე ვეღარ ინანებ იმაზე, რომ ეს გააკეთე და აზრი საერთოდ აღარაფერს ექნება. ახლა ფიქრით მაინც აკავებ გონებას და მერე... ეს ერთადერთი კი უშენოდ ცოცხლობს, არც კი ფიქრობს შენზე, ხო... ხო... რატო ამომხედე ეგრე?! აბა რა გგონია, ისიც ასე თავჩახრილი ზის და შენზე ოცნებობს? ჰეჰ... არა, არ დაიჯერო, შეიძლება გუშინ, ხვალ, ოდესმე, მაგრამ არა ახლა... ახლა აშკარად არ ფიქრობს შენზე, ვერ გრძნობ? რატო აგრძელებ აქ ჯდომას და მასზე ფიქრს? არ ჯობია, რომ ადგე და გაიარო, იქნებ სადმე დაინახო მისი თვალები და მიხვდე, რომ ისაა, ან იქნებ უბრალოდ უკან შმეობრუნდე და მე შემომხედო? მაგრამ არა... შენ ისევ მანდ ჯდომა და ფიქრი გირჩევნია, იმიტომ რომ მოქმედების გეშინია, შენყველაფრის გეშინია, იქნებ მე ვარ ის ერთადერთი? შენი ”ის ერთადერთი?” მაგრამ შენ ამაში დარწმუნებულიც რომ იყო, მაინც არ შემობრუნდები და არ მეტყვი ამას, იმიტომ რომ გეშინია... შენ ყევლაფრის გეშინია!”

გეშინიააააა - ყურში ჩამჩურჩულა ხმამ და გაქრა... უცებ შემოვტრილადი... ჩემს უკან ბნელი ჭალა იყო... მეტს ვერაფერს ვარჩერვდი... მხოლოდ მდინარის დაღლილი ჩხრიალი და ხეების რხევის ხმა ისმოდა... და კიდევ... რაღაც მუსიკა... მუსიკა... იავნანასავით თბილი... ნაზი... თითქოს ვიღაც ღიღინებდა... მაგრამ არა... აქ ვინ უნდა იყოს ამ შუაღამისას?! მე ხომ მარტო ვარ ამ ბნელ ჭალაში... სულ მარტო... ხმა ძლიერდებოდა... თითქოს ჩემსკენ მოიწევდა... სმენა დავძაბე... შევეცადე იმ მიმართულებით სიარულს, საიდანაც ეს მუსიკა მოდიოდა... ძალიან, ძალიან მომინდა მენახა, ვინ მღეროდა... უეცრად ისტერიულმა შიშმა შემიპყრო... ვაი თუ ავცდე ამ ხმას?! ფრთხილად მივიწევდი წინ... თვალები დავხუჭე, ირგვლივ მაინც ვერაფერს ვხედავდი, ასე კი უფრო ვამახვილებდი სმენას... მგონი სწორად მივდივარ... მგონი... სიმღერა შეწყდა... ისევ შიში, ოღონდ ახლა უკვე რაღაც ნაპოვნის და აღმოჩენილის დაკარგვის შიში... გული ამიჩქარდა... ყურები დამიგუბდა და გულისცემა მესმოდა მხოლოდ... მაგრამ არა ჩემი გულისცემა, ეს ხმა ჩემს პულსს არ ემთხვეოდა და საიდანღაც მოდიოდა... სულის სიღრმიდან... ეს სული კი ამ ჭალაში ტრილაებდა... ამ ხეებს მიღმა... ამ ნაპირთან, ოღონდ ცოტა მოშორებით...

უცბათ საშინლად ახლოს ვიგრძენი ხმა, თითქოს სუნთქვას და თბილ ჰაერსაც კი ვგრძნობდი სახეზე, ამის უფრო შემეშინდა, თვალები გავახილე და... საშინელი დარტყმა ვიგრძენი, იმან, რაც ასე მიზიდავდა, ხელი მკრა და ამ ვებერთელა ჭალაში ჩამაგდო, ახლა კი ცხადად შევიგრძნე შავი მდინარის ტალღები, მართალი ყოფილა ის ხმა, ზევით რომ მესმოდა. ამ მომენტის მეშინოდა, მაგრამ ახლა იმის უფრო მეშინია, ისე არ მოვკვდე, რომ ვერ გავიგო, ვინ იყო ის, ვინც მღეროდა, ვინც ხელი მკრა...

- უკაცრავად, რომელი საათია?

- ბატონო?

- საათი... - ხელი მაჯაზე დაირტყა გოგონამ და გაკვირვებულმა შემომხედა, - მგონი გაგაღვიძეთ?!

- არა... კი... ჩამძინებია, მაგრა, არა უშავს... საათი? არ მაქვს... არა, კი, კი, ახლავე... ათის ნახევარია, სწორედ ის დროა, როდესაც მე ერთხელ მოვკვდი.

- ბატონო?

- არა, არაფერი... თქვენი სახელი?

- მე...

არაფერი უთქვამს, გაოცებული სახით შებრუნდა და წავიდა, მეც გავეკიდე და რაც უფრო ვუახლოვდებოდი, მით უფრო უჩქარებდა გოგონა ფეხს. დავეწიე, ხელით ხელზე შევეხე და...

- ასე შეგაშინეთ?

- არა, იცით, მე მეჩქარება, მელოდებიან.

- თქვენ მღეროდით?

- ჩემთვის ვღიღინებდი, ბოდიში თუ შეგაწუხეთ, არ მეგონა, თუ ვინმეს ესმოდა.

- ბოდიში? რისი ბოდიში?! სად გეჩქარება? ვინმე გელოდებათ? - დავაყარე კითხვები და მივხვდი რომ ჰაერი აღარ მყოფნიდა... გავჩერდი, ამოვისუნთქე და პასუხს დაველოდე...

- მელოდებიან, მელოდებიან... - ნერვიულად წარმოთქვა და თავი გვერდზე გაწია...

ისევ შიში... ოღონდ უკვე განსხვავებული შიში... დროის სიჩქარის შიში... ჩუმად დავხედე საათს, არ მინდა ამით შევახსენო, გაგვიანდება-თქო... ნეტა ვისთან მიიჩქარის? ნეტა თუ იცის რომ ის მეორე ნახევარი მე ვარ? ალბათ ჯერ არ იცის... უნდა ვუთხრა? იქნებ თავად მიხვდეს... არა, მე ვერ ვეტყვი, არც დამიჯერებს... არადა, მე ხომ ვიცი, რომ ისაა...

- ხომ არ გცივა? - ვკითხე და ამ კითხვაში ჩემდა უნებურად მთელი სითბო ჩავაქსოვე, რაც კი ამ გულს შეეძლო დაეტია... იმასაც მივხვდი, რომ არც მიცდია, ისე გამოვიდა ეს...

- კი, ცოტა მცივა... - ჩუმად მიპასუხა... ტავი აწია და მწვანე თვალები მომაპყრო... ბნელოდა, მაგრამ კარგად ვარჩევდი მის მწვანე თვალებში ჩამდგარ ცრემლის წვეთს, უპეები რომ არ აძლევდნენ ღაწვებისკენ დაგორების საშულაებას...

სვიტრი გავიხადე და შიშველ მხრებზე მოვაფარე... ეტყობოდა, ესიამოვნა...

- სად გეჩქარება? - გავუმეორე შეკითხვა...

არ უპასუხნია... მაგრამ შევატყვე რომ წასვლას აღარ ჩქარობდა... იქნებ მიხვდა - ისევ გამიელვა თავში... ნეტა მიხვდეს...

ეს ბოლო ფიქრი ისე გამეჭიმა, ისე დიდხანს გაგრძელდა, რომ სხვაზე გადასვლაც ვერ მოვასწარი, ისე დავკარგე ახლად ნაპოვნი ნახევარი.

”ხომ გითხარი, მოქმედების გეშინია-მეთქი” - ისევ ის ბოროტად ნაცნობი ხმა ჩამესმა ყურში - ”ფიქრი... ფიქრი... იმდენი იფიქრე, რომ გოგონაც გაგექცა, რატომ გეგონა, რომ ეს ის იყო? მარტო იმიტომ, რომ იმ დროს გაგაღვიძა, გამოგაფხიზლა, როდესაც ეს ყველაზე მეტად გჭირდებოდა?! იდექი ახლა ეგრე, უყურე გზას და იფიქრე, საით წავიდოდა. იფიქრე... იფიქრე... შენ ხომ მეტი მაინც არაფერი შეგიძლია. ძირს მაინც დაიხედე, როგორ უმადურად დაგიგდო შენი მზრუნველობით გახდილი სვიტრი ფეხებთან და როგორ დაუმშვიდობებლად წავიდა. ეს რომ ის ყოფილიყო, ახლაც ისევე გამოგაფხიზლებდა, როგორც მაშინ, ახლაც ხომ არანაკლებ გჭირდება ეს შენ?!”

”მომშორდი” - ბოლო ხმაზე ვიყვირე და გავიქეცი, იმ ხმისგან შორს გავიქეცი, რომელიც ისედაც სულ ჩემთან, ჩემში იყო და როცა მე მინდოდა, მაშინ იჩენდა თავს.

სახლში ძალიან დაღლილი, თითქმის ნახევრად მკვდარი მივედი, მაგრამ ნახევრად არ ითვლება. იქვე უნდა დავრჩენილიყავი შავ მდინარეში, მაგრამ იქნებ ასეც იყო საჭირო, იქნებ მე ის კიდევ ერთხელ ვნახო, მერე უკვე აღარ ნამდვილად აღარ დავიწყებ ფიქრს და აღარ გავუშვებ არსად. მას რომ უკვე ყავდეს ნაპოვნი ”ის თავისი ერთადერთი?! მაგრამ.. არა, ეს როგორ შეიძლება? ჩვენ ხომ ერთმანეთისთვის შეგვქმნა ღმერთმა (თუ ის სადმე არსებობს და თუ აქეთ ჩვენ არ შევქმენით ის)...

ნახატი.

არ ვიცი.

გავიქცეთ?!

Friday The 13 - 2006

xdeba xolme, gagivlis :)

nu, I hope so, magram rodis, saSinelebaa roca wera ginda da ver wer.

ai exla kata movida CemTan, mofereba unda da mec veferebi. kalTaSi Camijda da weras ar macdis, nauSnikis Snuric gawyvita da exla marto erT yurSi mesmis imagine new life imeorebs minna agossi . TeTr mucliani Savi kata ki Cems kaltaSi ise kargad mokalaTda rom aRar inZreva, memgoni Zils apirebs. Tavi jer erT xelze damado, ar moewona sveli iyo da meoreze gadainacvla, manmade ki imdeni mexaxuna rom TiTonac gaSra.

ai exla TiTze mkbens TamaSi mounda, magram rom ar avyevi Rrmad amoisunTqa da winandeli forma miiRo, didixania albaT aravin moferebia da yvelafrers erTad inazRaurebs.

Oorive xeli mucelze movkide da gverZe gadavsvi. CanTidan sigareti amoviRe da moweva daviwye, kata isev ise ijda rogorc davtove da Tvals ayolebda Cems xels, albaT elodeboda rodis gavaCerebdi rom isev Tavisi kuTvnili adgili daekavebina.

Aai kivili daiwyo, next track lacrimosa - Seele In Not , Zalian miyvars es veSi, principSi erT-erTia im oridan am jgufis SemoqmedebaSi romelzec me-ke-te-ba. CemTvis gaurkveveli eniT iwyebs simReras batoni Tilo Wolff da sanam daamTavrebs kata isev pexebze mizis da mkerdze mixaxunenebs patara cxvirs, Zalian didi da lamazi Tvalebi aqvs romelic exla me mireklavs da momdevno 10 cuTis ganmavlobaSic ase gagrZeldeba.

I donn`t wonna grow up - tom waits, kaci biCokebiT saves saferfle da naxevrad daclili viskis boTli :)

wasvlis droa, naTia melodeba saxlSi

Ffisuniaa kaataa, magidaze aaxt…

- imedi maqvs isev SevxvdebiT. Kargad patara

veubnebi da gverdidan viRac qalis mzeras vgrZnob, gaSterebuli miyurebs, gijiao fiqrobs albaT.

Ddaikide

Ddae ifiqros

Kkargia roca viRac fiqrobs Senze, cuds Tu kargs es ukve meorexarisxovania.

blue valentine isev batoni tom waits da win gza vaJas Zeglamde.

saSineli talaxi miwaze da Cems win mimavali kaci romlis nafexurebsac zemoT amouxedavad mivyvebi, cxovrebaSic ase xdeba albaT,vigacis ukve gavlil gzas miyvebi, Tu acidi, an wonasworoba ver SeinarCune SeiZleba iseTive talaxSi Cavarde rogoric exla Cems gverZzea and my wild love is crazy morison –I Cems gawyvetil nauSnikSi da zustad ar maxsovs ra nomeri marSutka, erTi is davinaxe rom “vajas bolomde” ewera.

-gaaCereT

Tyap tyup

Tyap tyup wvimaSi

da

-modi

-ga-vi-yi-ne

-akademiidan wamovedi

-ra pontSi

...

.......

...........

...............